Ειδήσεις | sportlike.gr 
Τα ταξίδια ως τρόπος ζωής
Γιατί τα ταξίδια ΔΕΝ σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο (Μια διαφορετική προσέγγιση)
Τα ταξίδια μάς μετατρέπουν στη χειρότερη εκδοχή του εαυτού μας, ενώ μας πείθουν ότι είμαστε στην καλύτερη. Αυτό πραγματεύεται ένα άρθρο που διάβασα που μου έκανε αίσθηση γιατί παρουσιάζει την ανάγκη μας για να ταξιδεύουμε από άλλη οπτική γωνία. Χωρίς να λέω αν συμφωνώ ή διαφωνώ, σας προ(σ)καλώ να διαβάσετε τα βασικά σημεία του άρθρου και αν θέλετε μπορείτε να κάνετε την αυτοκριτική σας.
Η "Ιερή" αγελάδα των ταξιδιών
Στον σύγχρονο κόσμο, το ταξίδι θεωρείται η απόλυτη μορφή αυτοβελτίωσης. "Ταξίδεψε για να βρεις τον εαυτό σου", "Άνοιξε τους ορίζοντές σου", "Μάζευε εμπειρίες, όχι πράγματα". Η Agnes Callard, φιλόσοφος και καθηγήτρια φιλοσοφίας, έρχεται να γκρεμίσει αυτό το οικοδόμημα με το άρθρο της στο New Yorker. Υποστηρίζει ότι το ταξίδι δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια "φανταχτερή" κατανάλωση, μια δραστηριότητα που μας κάνει να νιώθουμε σπουδαίοι ενώ παραμένουμε ακριβώς οι ίδιοι.
Διαβάστε επίσης: Πόσα χρήματα χρειάζομαι για να ζω ποιοτικά μετά την σύνταξη;
1. Η ψευδαίσθηση της αλλαγής
Η Callard ξεκινά με μια σκληρή παρατήρηση: Το ταξίδι είναι μια παρένθεση που δεν επηρεάζει τη ζωή μας. Θεωρούμε ότι επιστρέφοντας από το Παρίσι ή το Μπαλί, είμαστε "άλλοι άνθρωποι". Εκείνη υποστηρίζει ότι αν η αλλαγή ήταν πραγματική, θα φαινόταν στην καθημερινότητά μας μετά την επιστροφή. Αντ' αυτού, επιστρέφουμε στις ίδιες συνήθειες, στα ίδια προβλήματα, απλώς με μερικές φωτογραφίες παραπάνω. Το ταξίδι, λέει, είναι μια "αλλαγή σκηνικού" που μπερδεύουμε με την "αλλαγή χαρακτήρα".
2. Ο τουρίστας και ο καθρέφτης: Η υποκρισία της "εμπειρίας"
Ένα από τα πιο διεισδυτικά σημεία του άρθρου είναι η ανάλυση της λέξης "τουρίστας". Η Callard παρατηρεί ότι κανείς δεν αυτοαποκαλείται τουρίστας – ο τουρίστας είναι πάντα ο "άλλος". Εμείς θεωρούμε τους εαυτούς μας "ταξιδιώτες". Ωστόσο, η συγγραφέας μας προκαλεί: Τι ακριβώς κάνουμε εκεί; Πηγαίνουμε σε μουσεία για να δούμε πίνακες που αν βρίσκονταν στην πόλη μας δεν θα τους δίναμε σημασία. Περπατάμε σε δρόμους χωρίς σκοπό, κοιτάζοντας κτίρια που δεν καταλαβαίνουμε την ιστορία τους. Καταναλώνουμε "αξιοθέατα" επειδή μας είπαν ότι είναι σημαντικά, όχι επειδή έχουμε μια εσωτερική ανάγκη να τα δούμε.
Διαβάστε επίσης: Το άγχος σκοτώνει το σεξ
3. Η φιλοσοφική "αδράνεια" του ταξιδιώτη
Η Callard χρησιμοποιεί τον Σωκράτη ως παράδειγμα. Ο Σωκράτης δεν έφυγε σχεδόν ποτέ από την Αθήνα. Γιατί; Επειδή πίστευε ότι η γνώση έρχεται μέσα από τον διάλογο με τους ανθρώπους και την αυτοπαρατήρηση, όχι από την αλλαγή τόπου.
"Φιλομαθής γάρ είμι· τὰ μὲν οὖν χωρία καὶ τὰ δένδρα οὐδέν μ’ ἐθέλει διδάσκειν, οἱ δ’ ἐν τῷ ἄστει ἄνθρωποι.", έλεγε ο Σωκράτης.
Η συγγραφέας υποστηρίζει ότι ο ταξιδιώτης είναι ένας "νάρκισσος" που χρησιμοποιεί τον κόσμο ως φόντο για τη δική του ζωή. Δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τον ντόπιο πληθυσμό (τον οποίο βλέπει ως "γραφικό"), αλλά για το πώς ο ίδιος φαίνεται μέσα σε αυτό το περιβάλλον.
4. Η "αναστολή της νοημοσύνης" και το φαινόμενο του instagram
Στο ταξίδι, οι άνθρωποι τείνουν να κάνουν πράγματα που στο σπίτι τους θα θεωρούσαν ανόητα. Περιμένουν σε ουρές ωρών για μια σέλφι, τρώνε μέτριο φαγητό σε υπερτιμημένα μαγαζιά "για την εμπειρία" και νιώθουν την ανάγκη να ενθουσιαστούν με το καθετί. Η Callard υποστηρίζει ότι αυτό συμβαίνει επειδή το ταξίδι στερείται σκοπού. Όταν δεν έχεις δουλειά, υποχρεώσεις ή έναν συγκεκριμένο στόχο σε έναν τόπο, η νοημοσύνη σου μπαίνει σε "λειτουργία αναμονής".
5. Το ταξίδι ως "φάρμακο" για τον τρόμο του θανάτου
Ίσως το πιο σκοτεινό σημείο του άρθρου είναι η σύνδεση του ταξιδιού με την υπαρξιακή αγωνία. Η Callard αναφέρει ότι ταξιδεύουμε για να "σκοτώσουμε τον χρόνο" πριν μας σκοτώσει εκείνος. Οι έντονες εναλλαγές εικόνων μας δίνουν την ψευδαίσθηση ότι η ζωή μας είναι μεγάλη και γεμάτη, ενώ στην πραγματικότητα απλώς τρέχουμε για να μην αντιμετωπίσουμε τη στατικότητα και τη ματαιότητα της ύπαρξης. Τα αναμνηστικά (souvenirs) είναι τα "τρόπαια" που αποδεικνύουν ότι ήμασταν ζωντανοί.
6. Η "διαφήμιση" του εαυτού μας
Τέλος, το άρθρο εστιάζει στον κοινωνικό αντίκτυπο. Ταξιδεύουμε για να έχουμε κάτι να διηγηθούμε. Το ταξίδι έχει γίνει ένα κοινωνικό "νόμισμα". Αν δεν ταξιδεύεις, θεωρείσαι στάσιμος, βαρετός, στενόμυαλος. Έτσι, ο ταξιδιώτης εξαναγκάζεται σε μια διαρκή κίνηση, όχι από αγάπη για τον κόσμο, αλλά από τον φόβο της κοινωνικής απαξίωσης.
Η ώρα της αυτοκριτικής
Το ερώτημα που αφήνει η Callard να πλανάται δεν είναι αν τα ταξίδια είναι όμορφα, αλλά αν είναι ουσιαστικά. Μήπως τελικά το να κυνηγάμε το επόμενο φθηνό εισιτήριο είναι ένας τρόπος να δραπετεύσουμε από έναν εαυτό που αρνούμαστε να βελτιώσουμε στην έδρα μας; Αν το ταξίδι είναι όντως μια "παρένθεση", τότε μήπως επιστρέφοντας, απλώς κλείνουμε την παρένθεση και συνεχίζουμε να είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι, με μόνη διαφορά μερικά GB παραπάνω σε φωτογραφίες και κάμποσα ευρώ λιγότερα στην τσέπη;
Διαβάστε επίσης: Χειμερινές διακοπές στην Ελλάδα
Είναι σκληρό να παραδεχτούμε ότι μπορεί τελικά να είμαστε "συλλέκτες τοπίων" αντί για "(εξ)ερευνητές της ζωής". Όμως, η δική σας εμπειρία τι λέει; Έχετε νιώσει ποτέ αυτή την περίεργη ματαιότητα που περιγράφει η φιλόσοφος, εκείνη την αίσθηση ότι "είμαι στο Παρίσι, αλλά ο εγκέφαλός μου είναι ακόμα κολλημένος στα προβλήματα της Αθήνας"; Ή μήπως το ταξίδι κατάφερε όντως να σπάσει τον κώδικα της προσωπικότητάς σας και να σας επιστρέψει πίσω διαφορετικούς, πιο ανοιχτόμυαλους, πιο ανεκτικούς, πιο σοφούς; ή απεναντίας ακόμα πιο κυνικούς;
Μήπως τελικά τα ταξίδια είναι απλώς το πιο ακριβό και φανταχτερό χόμπι που επινοήσαμε για να μην βαριόμαστε;